27th Apr2012

Εδώ Λονδίνον

by Valia Kaimaki

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η ραδιοφωνική υπηρεσία του BBC υπήρξε η ελεύθερη φωνή της κατεχόμενης Ευρώπης. Ποιος δε θυμάται το Βασίλη Λογοθετίδη να ανεβοκατεβάζει το παράνομο ραδιόφωνο στο πηγάδι της αυλής για ν’ ακουστεί το «Εδώ Λονδίνον» (στην ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται»); Αλλά δεν ήταν μόνο η ελληνική υπηρεσία… Το ίδιο διάσημο ήταν και το Radio Londres, η αντίστοιχη φωνή στα γαλλικά.

 

Και αφού δεν υπάρχει στο youtube το ελληνικό «Εδώ Λονδίνον», οι νοσταλγικοί μπορούν ν’ ακούσουν το γαλλικό Radio Londres και μάλιστα τον αμερικανό πρόεδρο Ρούσβελτ να μιλά γαλλικά.
 

Συνέχεια

08th Mar2012

Greece: the economic crisis provokes a political earthquake

by Valia Kaimaki

Αρθρο στη Βουλγαρική έκδοση της Le Monde diplomatique

2012_03diplo_bg.jpg

27th Nov2011

Εκλογές με υπογραφή Καμπιλά

by Valia Kaimaki

Τριάντα εκατομμύρια Κονγκολέζοι είναι γραμμένοι στις λίστες για τη δεύτερη ελεύθερη εκλογική διοργάνωση της χώρας. Αύριο θα προσέλθουν στις κάλπες για να επιλέξουν τον πρόεδρο της χώρας και τους 500 βουλευτές της. Παρά τις δυσκολίες και τη μεγάλη διαφθορά, ο λαός της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (ΛΔΚ) ελπίζει σε καλύτερες μέρες.

Κι όμως, η προεκλογική περίοδος δεν ήταν άξια του ονόματός της: το δικαίωμα, στη διαδήλωση, όπως και άλλα δικαιώματα δεν έγινε ανεκτό από τον πρόεδρο Ζοζέφ Καμπιλά Καμπάνγκε. Στις 7 Νοεμβρίου, η κυβέρνηση απαγόρευσε ένα αντιπολιτευόμενο τηλεοπτικό κανάλι γιατί μετέδωσε την έκκληση του 79χρονου υποψήφιου προέδρου Ετιέν Τσισεκέντι, ιστορικού αντιπάλου του δικτάτορα Μομπούτου, να «σπάσουν την πόρτα της φυλακής» και να ελευθερώσουν τους διαδηλωτές του κόμματός του (Ενωση για τη Δημοκρατία και την Κοινωνική Πρόοδο).

Ωστόσο, ο Αλέξις Τάμπουε, ο υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωνε τον περασμένο Σεπτέμβριο στη Νέα Υόρκη ότι «θέλουμε να δείξουμε ότι είμαστε ικανοί να διοργανώσουμε εκλογές που θ’ αποτελέσουν μοντέλο για την ήπειρο». Το σύνθημα του προέδρου Καμπιλά «Για ελεύθερες, διαφανείς και ήρεμες» εκλογές παρέμεινε ευχολόγιο. Μόλις την περασμένη Τετάρτη τα ξημερώματα, ο νυν και υποψήφιος βουλευτής του Κόμματος για την Απελευθέρωση του Κονγκό (ΚΑΚ), Μάριους Γκανγκάλε, δολοφονήθηκε στη μέση του δρόμου.

Ο πρόεδρος Καμπιλά έχει το προβάδισμα. Το 2006 εκλέχτηκε στο δεύτερο γύρο με 58% των ψήφων ενάντια στον Ζαν-Πιέρ Μπέμπα (ΚΑΚ), ο οποίος είναι σήμερα ξανά ανάμεσα στους 12 υποψήφιους. Δεν είναι πολλοί αν αναλογιστεί κανείς ότι το 2006 ήταν τριάντα. Ας σημειώσουμε, όμως, ότι με τη βοήθεια των έντεκα κυβερνητών του κόμματός του (Κόμμα του Λαού για την Ανοικοδόμηση και τη Δημοκρατία) ο πρόεδρος περιόρισε τις εκλογές σε ένα μόνο γύρο. Αρκεί λοιπόν να έρθει πρώτος για να εκλεγεί, ενώ δεν δίνει καμία δυνατότητα στην αντιπολίτευση να συσπειρωθεί. Συνεχίζεται λοιπόν μια «παράδοση» που κρατάει γερά.

Στο τέλος του πρώτου πολέμου του Κονγκό (1996-1997), στο οποίο εμπλέκονται η Ρουάντα και το Μπουρούντι ενάντια στο Ζαΐρ του στρατάρχη Μομπούτου, ο στρατός της συμμαχίας των δημοκρατικών δυνάμεων του Κονγκό-Ζαΐρ θέτει τέλος στη δικτατορία 32 χρόνων και ο Λοράν Ντεζιρέ Καμπιλά αυτοανακηρύσσεται πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Ακολουθεί ο δεύτερος πόλεμος, στη διάρκεια του οποίου δολοφονείται ο Καμπιλά (16-1-2001) και αναλαμβάνει ο γιος του Ζοζέφ. Η ειρήνη εδραιώνεται το καλοκαίρι του 2002. Είναι το τέλος της μεγαλύτερης διακρατικής διένεξης στη σύγχρονη ιστορία της Αφρικής, η οποία έφερε αντιμέτωπες οκτώ χώρες (τη Ρουάντα, την Αγκόλα, τη Ναμίμπια, τη Ζιμπάμπουε, την Ουγκάντα, το Μπουρούντι, το Τσαντ και του Σουδάν) στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, με αποτέλεσμα ανυπολόγιστα θύματα (οι εκτιμήσεις ξεκινούν από 200 χιλιάδες και φτάνουν τα πέντε εκατομμύρια). Στις 30 Ιουνίου του 2003 ο πρόεδρος Καμπιλά μαζί με τέσσερις αντιπροέδρους από διαφορετικές πολιτικές τάσεις σχηματίζουν μεταβατική κυβέρνηση για να διοργανώσουν -τρία χρόνια αργότερα και με τη βοήθεια της Monuc, της δύναμης του ΟΗΕ στην περιοχή- τις πρώτες δημοκρατικές εκλογές της χώρας. Στις 29 Οκτωβρίου ο Ζοζέφ Καμπιλά εκλέγεται πρόεδρος της χώρας.

Μακριά από τα πολιτικά παιχνίδια, ο λαός της χώρας δοκιμάζει μια εναλλακτική οδό συμμετοχής στα κοινά, μέσα από ενώσεις, συλλόγους της γειτονιάς, συνδικάτα, ακόμα και μέσα από την Εκκλησία. Γύρω από τα πολιτικά κόμματα οργανώνεται μια πλειάδα κινημάτων με τα πιο απίθανα ονόματα και τις πιο εκκεντρικές ενασχολήσεις: «Μητέρες καμπίλ για την ειρήνη», «Ποδοσφαιρικοί οπαδοί καμπίλ» κ.ά. Το σύνολό τους υπολογίζεται στις 500 χιλιάδες αλλά τα επίσημα στοιχεία της αποστολής του ΟΗΕ για τη σταθεροποίηση στη ΛΔΚ (Monusco) -η διάδοχος της Monuc- κάνουν λόγο για τρεις χιλιάδες τέτοιες οργανώσεις.

Πηγή: “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

13th Mar2011

Πολιτικοί, μακριά από το Facebook. Δαγκώνει!

by Valia Kaimaki

Η δρ Τεχνολογίας των ΜΜΕ Βάλια Καϊμάκη μάς μιλά για την κοινωνική δικτύωση κομμάτων και πολιτικών

«Για να μπεις στα κοινωνικά δίκτυα πρέπει να είσαι διατεθειμένος να δεις την πολιτική με διαφορετικό μάτι. Και οι πολιτικοί δεν έχουν επαφή με την καθημερινότητα. Φοβούνται να εκτεθούν»

(more…)

04th Sep2004

Grèce, des incendies aux élections

by Valia Kaimaki

Choqués. Indignés. Et surtout, apeurés. Les Grecs sont appelés aux urnes alors que les dernières flammes des incendies dévastateurs de l’été s’éteignent et que l’on n’a pas encore commencé à faire face aux conséquences. Mais comment pourrait-on soulager la douleur provoquée par tant de vies perdues, tant de maisons détruites, réparer la peine de tant des familles meurtries par la disparition de leurs proches et de leurs biens ? Ne parlons même pas de la catastrophe écologique… Le Péloponnèse sera bientôt abandonné par manque, non de végétation, mais d’activités économiques viables.

Pour ceux qui, comme moi, ont vécu la catastrophe à travers la télévision, la terreur n’était pas moindre. Au contraire, le petit écran, qui d’ordinaire propose une image amplifiée des événements fondée sur l’émotion, a minimisé cette fois-ci la catastrophe — comme si, pensions-nous, il ne montrait pas tout. Il était d’ailleurs impossible de tout montrer, notamment la panique pure et simple créée par les dizaines de petits foyers qui surgissaient partout — vraiment partout, dans tout le pays — attisés par le souffle d’un vent meurtrier.

Au début, on nous cacha vraiment la vérité : à propos du site archéologique d’Olympie, le ministre de la culture évoqua « quelques arbres brûlés ». Ce propos, il lui fallut le « corriger », le jour même, quand la vérité éclata : ce lieu historique avait vraiment été atteint par le brasier. Fort heureusement, le musée et le stade ont été épargnés au dernier moment, grâce aux efforts des civils qui les défendaient.

Puis vint le mensonge grotesque de la « menace asymétrique ». Personne ne savait exactement ce que les autorités voulaient dire par là, sauf que l’expression évoquait le « terrorisme ». Aurions-nous été victimes d’un nouveau 11-Septembre à la grecque ? « Possible », susurrait-on… sans jamais nommer l’ennemi susceptible d’avoir conçu et réalisé ce complot. « Montrez-nous son visage », exigeaient les Grecs. Tant et si bien que cette théorie fit, si l’on peut dire, long feu…

Pendant ce temps, le feu consumait encore des milliers et des milliers d’hectares – au total, depuis le 24 août il a carbonisé le tiers du Péloponnèse.

Les pays européens ont envoyé de l’aide. Merci aux Français, aux Espagnols, aux Italiens, aux Roumains et à tant d’autres encore. Merci du fond du cœur… Nous n’aurions pas pu maîtriser le brasier sans eux. Car la Grèce n’a plus assez des pompiers, les autorités ayant favorisé l’embauche dans d’autres secteurs. Elle n’a pas non plus suffisamment d’avions, ayant préféré acheter des armes. Elle ne possède d’ailleurs plus de plan national de coordination en cas de catastrophes naturelles — le gouvernement a préféré jeter l’ancien, coupable d’avoir été conçu… par la majorité précédente. Les autorités n’ont même pas pensé à envoyer la troupe évacuer les villages et constituer des zones anti-feu dans les forêts. Il faut dire que le chef de l’armée avait démissionné à la veille de la catastrophe pour rejoindre les listes des candidats de la Nouvelle démocratie (ND), le parti au pouvoir.

Ou plutôt au pouvoir jusqu’au 17 août, date de la dissolution du Parlement. Depuis, la Grèce n’a plus de gouvernement — elle s’en est, hélas, rendu compte jour après jour. Et pourtant, théoriquement, les ministres sortants restent en place jusqu’à la mise en place des nouvelles autorités…

Une blague a circulé pendant les trois ans de pouvoir de la ND : « Le gouvernement fait semblant de gouverner et l’opposition fait semblant de s’y opposer. » Désormais, on n’ose plus la raconter, car c’est la vérité triste et meurtrière : le nombre de victimes de la catastrophe — naturelle et politique — atteint 65….

Au point qu’on n’est pas très sûr d’avoir envie d’aller voter. Les élections ne sont ni une compétition entre partis politiques, ni a fortiori une fête, pas même l’occasion de retrouver de vieux amis : ce scrutin a des allures de tragédie nationale.

Les sondeurs semblent perdus et tous les scénarios sont envisageables. Pour qu’un parti forme le gouvernement, il doit obtenir au moins 42 % des suffrages. La Nouvelle démocratie ne paraît pas en mesure d’atteindre ce seuil, mais le Pasok (socialiste) non plus, qui n’arrive pas à « profiter » de la colère généralisée. En revanche, le Parti communiste et Synaspismos, l’autre partie de la gauche – moins dogmatique et stalino-vieillotte que le PC officiel – sont donnés à la hausse. Un cinquième parti espère obtenir les 3 % nécessaires pour entrer au Parlement : le LAOS, un parti ultraconservateur et ultranationaliste.

L’heure des petits partis a-t-elle sonné ? Faut-il souhaiter la présence de cinq partis à l’Assemblée, dont qui un qui flirte avec le fascisme ? Nul ne le sait, car, durant notre courte démocratie d’après 1974, la Grèce n’a connu que des gouvernements forts, de droite ou de gauche (socialiste). De là à voter à nouveau pour l’un des deux ? Bien sûr, beaucoup de citoyens ne veulent plus de ce gouvernement ND incompétent, mais est-ce une raison suffisante pour introniser le Pasok ? Ce genre de questions explique pourquoi plus de 15 % des électeurs ne se décideront que le 16 septembre au matin.

Certains, sans doute, se laisseront séduire par les 3 000 euros que distribue le gouvernement à quiconque les demande en échange d’une simple déclaration sur l’honneur qu’il a subi des pertes durant cette catastrophe. Un vrai scandale, tout comme la venue de M. José Manuel Barroso, président de la Commission européenne, deux semaines avant une élection critique. D’ailleurs, M. Martin Schultz, le président du groupe socialiste au Parlement européen, de passage à Athènes, avait assuré : « Il n’est pas question qu’il vienne. ». Et pourtant, quelques heures plus tard, le 1er septembre, M. Barroso survolait en hélicoptère les régions dévastées avec le premier ministre Costas Karamanlis. Une manière de soutenir un gouvernement vomi par la majorité des Grecs pour sa faillite dans cette épreuve.

Cette initiative du président de la Commission pose donc un problème à nous, les Grecs. Mais elle devrait scandaliser, au-delà, toute la société civile européenne : est-il acceptable que l’eurocratie intervienne dans les élections nationales pour soutenir ses amis politiques dans chaque pays ? La simple décence aurait dû amener M. Barroso à attendre le 17 septembre pour venir s’entretenir avec le premier ministre grec — le nouveau…

Ici, on reste sans voix. Sous le choc. Et avec une terrible impression d’impuissance. La seule manifestation à Athènes a été convoquée par blogs, messages SMS, méls, etc. Elle a rassemblé des milliers de jeunes gens habillés en noir. Ils ne criaient aucun slogan. Leur silence disait seulement leur tristesse. Notre tristesse à tous.

http://blog.mondediplo.net/2007-09-04-Grece-des-incendies-aux-elections